Op 13 augustus 2026 bezocht Vladimir Poetin het eiland Itoeroep. Volgens Russische staatsmedia sprak hij met de gouverneur, liep hij door een visverwerkingsfabriek, bezocht hij een ziekenhuis en een school, en proefde hij kaviaar. Het is, op het oog, de meest gewone vorm van politiek die er bestaat: een staatshoofd dat een afgelegen provincie bezoekt en laat zien dat de staat er is.
Er zijn oorlogen die een grootmacht begint om haar dominantie te tonen en die eindigen door haar de grenzen ervan te leren. De Britten ontdekten dat in 1956 bij Suez: een militaire operatie die op papier een overwinning was, maar die de wereld liet zien dat het imperium zijn eigen rekening niet meer kon betalen — niet financieel, niet diplomatiek, niet moreel. De campagne werd niet gestaakt omdat Londen op het slagveld verloor, maar omdat de druk van buiten en van binnen samenkwam op een punt waar doorgaan duurder was dan terugtrekken.
Er is een aanname die zeventig jaar lang zo vanzelfsprekend was dat ze zelden werd uitgesproken: de zee is van iedereen. Handelsroutes golden als publiek goed, bewaakt door één zeemacht die er belang bij had dat alles bleef stromen. Wie die aanname vandaag naast de kaart legt, ziet iets anders. In 2026 is doorvaart geen gegeven meer, maar een onderhandelbare toestand — verzekerd, betwist, en in toenemende mate beprijsd.
Toen TSMC op 16 juli 2026 aankondigde nog eens honderd miljard dollar in Amerikaanse productiecapaciteit te steken, werd dat in de financiële pers gelezen als bedrijfsnieuws. Het bedrijf boekte een recordkwartaal (Een nettowinst van 706,6 miljard Taiwanese dollar, omgerekend zo’n 22 miljard dollar, een stijging van 77 procent ten opzichte van een jaar eerder) en verhoogde zijn investeringsbudget voor dit jaar naar 60 tot 64 miljard dollar. De AI-vraag is ontketend, de orderboeken puilen uit, de aandeelhouder juicht.
Wie het Westerse Oekraïnebeleid van de afgelopen jaren op afstand bekijkt, ziet vooral beweging. Toppen, verklaringen, wapenpakketten, nieuwe rode lijnen die telkens opschuiven. Wat men niet ziet, is een eindbeeld. Nergens is helder geformuleerd wat "winnen" betekent, hoe deze oorlog behoort te eindigen, of welke plaats Oekraïne en Rusland in de veiligheidsorde van morgen zouden moeten innemen. De steun is oprecht, maar ze functioneert als reflex, niet als strategie. En een reflex is geen visie. Het is precies dat gebrek — een dossier zonder eindbeeld — dat op de lange termijn de rekening presenteert. Niet alleen aan Rusland, maar aan Oekraïne zelf, aan Europa, en aan de vrede die men zegt te willen.
Er bestaan momenten waarop een wereldmacht een gevecht "wint" en toch iets verliest dat groter is dan het gevecht. In 1956 stuurden Groot-Brittannië en Frankrijk hun troepen naar de Suez-kanaalzone om Egypte te dwingen, en militair gezien wonnen ze. Maar toen Washington financiële en diplomatieke druk uitoefende en de twee oude koloniale machten zich gedwongen terugtrokken, werd duidelijk dat zij hun wil niet langer konden doorzetten zonder Amerikaanse instemming. Suez gold niet als een nederlaag op het slagveld, maar als het symbolische einde van het Britse wereldrijk. Pas jaren later zag men het zo. Op het moment zelf leek het slechts een crisis onder vele.
Er bestaat een soort macht die zich nooit aandient bij de voordeur. Ze komt binnen via een contract, een pilot, een gunst tijdens een crisis. Ze vraagt geen mandaat en zoekt geen debat. Tegen de tijd dat iemand vraagt hoe het zover kon komen, is ze al jaren onderdeel van het meubilair. Twee dossiers die het Nederlandse publieke debat de afgelopen maanden beheersten — het Amerikaanse data-analysebedrijf Palantir en de blokkade van de overname van DigiD-beheerder Solvinity — gaan in de kern over precies dat: niet over één omstreden bedrijf of één omstreden deal, maar over de vraag wie eigenlijk de zeggenschap heeft over de digitale ruggengraat van de staat. En vooral: hoe weinig die vraag werd gesteld toen het ertoe deed.
Er is iets veranderd in de oorlog in Oekraïne, en het is niet wat de meeste mensen denken. De gevechtslinies bewegen amper. De diplomatie staat stil. En toch verschuift er onder de oppervlakte van alles tegelijk: in Moskou, in Kyiv, in de Europese hoofdsteden, in Washington. Wie alleen naar de frontlinie kijkt, mist het verhaal.
In de geschiedenis van geopolitieke macht zijn het zelden alleen tanks, vliegtuigen of raketten die de loop van de wereld bepalen. Soms is het een ingenieur. Soms een dossierkast. Soms een verzameling technische schema’s die op het eerste gezicht bedoeld lijken voor civiele vooruitgang, maar uiteindelijk bijdragen aan de opbouw van een kernwapenarsenaal.
Er zijn periodes waarin de geschiedenis niet plotseling breekt, maar langzaam begint te schuiven. De jaren na 2022 — en zeker de wereld van 2026 — voelen als zo’n periode. Niet omdat alles nieuw is, maar omdat oude zekerheden hun vanzelfsprekendheid verliezen: goedkope energie, Amerikaanse bescherming, globalisering, internationale regels, stabiele instituties en het idee dat economische verwevenheid oorlog zou temperen.
De oorlog die eind februari begon met gezamenlijke Israëlisch‑Amerikaanse aanvallen op Iran is inmiddels minder een lineair conflict dan een stapeling van drukmiddelen: luchtaanvallen, raket‑ en drone‑vergelding, proxy‑fronten (met name Libanon) en economische oorlogsvoering via scheepvaart en energie.
Wat zich nu rond Iran afspeelt, is groter dan een regionaal conflict. Sinds de Amerikaans-Israëlische aanvallen op Iran op 28 februari is de oorlog uitgegroeid tot een crisis die tegelijk militair, economisch, diplomatiek en ideologisch werkt. Iran houdt de Straat van Hormuz in feite dicht of zwaar beperkt, Hezbollah en de Houthi’s hebben nieuwe fronten geopend, Washington stuurt extra troepen, en de IMF waarschuwt inmiddels dat de oorlog de wereldeconomie aantast. Daarmee is dit niet alleen een oorlog om Iran; het is een stresstest voor het internationale systeem zelf.
